و . . . ] مورد آزمايش قرار داد و او به خوبى از عهدهء آزمايش بر آمد و آن را به اتمام رساند ، خداوند به او فرمود : من تو را امام ، و پيشواى مردم قرار دادم . ابراهيم گفت : از دودمان من [ نيز امامانى برخواهىگزيد ] خداوند فرمود : [ آرى ، اگر صالح و نيكوكار باشند كه ] عهد من به ظالمين نخواهد رسيد . يكى ديگر از عطاياى بزرگ الهى به دوست خود ، حضرت ابراهيم ، به هنگامى كه از عهدهء امتحان برآمد ، عهد امامت و پيشوايى مردم و خلافت و وراثت سرزمينهايى است كه به آنها مهاجرت كرده بود . از جمله سرزمين بهشت گونه كنعان ، شامل شام ، لبنان ، فلسطين و نهر اردن . ابراهيم ( ع ) از خداوند پرسيد : « آيا اين امامت و خلافت شامل ذريه من نيز خواهد بود ؟ » خداوند فرمود : « عهد من به ظالمين نخواهد رسيد . » « 1 » در آيات بعد ظالمين به كسانى تعبير شده‌اند كه نسبت به احكام و حدود الهى تجاوز و نافرمانى مىكنند « وَ مَنْ يَتَعَدَّ حُدُودَ اللَّهِ فَأُولئِكَ هُمُ الظَّالِمُونَ » « 2 » ، و در نتيجه به خود ستم مىورزند . « وَ مَنْ يَتَعَدَّ حُدُودَ اللَّهِ فَقَدْ ظَلَمَ نَفْسَهُ » . « 3 » در قسمتى از سورهء صافات مىخوانيم كه از ميان ذريه ابراهيم ( ع ) و ذريه اسحاق بعضى صالح و نيكوكار و بعضى ظالم به خويشتن مىباشند . « وَ مِنْ ذُرِّيَّتِهِما مُحْسِنٌ وَ ظالِمٌ لِنَفْسِهِ مُبِينٌ » « 4 » . بديهى است كه ظلم‌پيشگان از ذريه حضرت ابراهيم از نعمت امامت و پيشوايى زمين محروم بوده‌اند و به عهد الهى نخواهند رسيد . در تورات سفر پيدايش 17 ، دربارهء اين عهد و پيمان الهى با ابراهيم چنين آمده است : « و چون ابراهيم 99 ساله بود ، خداوند بر وى ظاهر شد و گفت : من هستم خداى قادر

--> ( 1 ) . بقره : 124 . ( 2 ) . بقره : 229 . ( 3 ) . طلاق : 1 . ( 4 ) . صافات : 113 .